Mijn langverwachte blog, hier gaatie dan. Was zo druk dat ik niet eens tijd heb gehad om te bloggen. Maar alles is goed en wel en ik leef nog...

Eerst even nog terug naar Nepal, waar ik de laatste vijf dagen in Kathmandu heb doorgebracht. Toen we nog in Katmandu zaten hadden we een restaurant waar we altijd gingen eten. De laatste vier dagen in Kathmandu heb ik dan ook met een van de medewerkers, Prawjal genaamd doorgebracht. Hij heeft me de stad in een ander licht laten zien, het licht van de locals. Samen zijn we naar een van de bergen gegaan die de stad omringen. Hier bleek naar een wandeltocht van ongeveer twee uur een waterval verborgen te liggen in de bergen. Het water bleek ijskoud te zijn na erin te zijn gedoken maar desalniettemin zeer verfrissend. Misschien niet zo een verstandig idee omdat het al begon te schemeren en ik nooit compleet droog zou zijn voordat de avond zich aandiende. Gelukkig geen griepje opgelopen.

De dag erna hebben we motoren gehuurd en zijn we richting zijn familie gegaan. Daar ik heel nieuwsgierig was naar wat de locals nou doen, hoe ze zich bewegen, waar ze wonen en wat ze eten. Wilde weten wat Nepalezen nou deden in het weekend. Nou eenmaal aangekomen bij zijn familie bleek het een feestdag te zijn. Een feestdag om zijn voorvaderen te eren. Hiervoor werd er een brahman ingehuurd die dan naar het huis zou komen en gebeden samen met het hoofd van de familie zou prevelen gepaard met allerlei rituelen. Zijn vader was niet aanwezig dus zijn oom was de aangewezen persoon om dit te doen.

Ik mocht hierbij zijn wat ik wel een speciale ervaring vond. Het is apart om met eigen ogen te kunnen aanschouwen hoe zoiets in zijn gang gaat. Je giet water in een kommetje met gele saffraan en dat strooi je dan voor je uit en vervolgens prevel je een gebed. Daarna volgt er een ander ritueel etc.. Ik weet tot op de dag van vandaag niet hoe of wat maar vondt het een spirituele ervaring die ik niet had willen missen. Voor de gelegenheid heeft zijn moeder een speciale maaltijd voorbereid (he, weer geen lokaal voedsel :P) die zeer goed smaakte. Durfde helaas niet te vragen wat het was om maar niet onbeleefd te klinken.

Na het hele tafreel hebben we de motoren gepakt en zijn we naar de hoogste berg in de katmandu vallei gereden. Hier op de top waren de vergezichten als uit een schilderij. Soms vraag ik me af hoe Monet zijn schilderijen eruit zouden zien als hij in dit deel van de wereld zou hebben gewoond i.p.v. Europa. Afijn ik dwaal af. Op de top zijn de adelaars die overal aanwezig zijn zo het schijnt wel goed zichtbaar. Wat de plek alleen maar mooier maakt. De rit op en af de berg was ook een avontuur daar ik nog niet met motor op bergen ben geweest.

Nou aan alles komt een eind en zo ook aan Nepal, dus op de 5^e heb ik het vliegtuig gepakt naar Thailand. Ik landde met mijn backpack en extra tas vol met veels te warme spullen in Bangkok. Van daaruit heb ik de bus gepakt naar misschien wel de bekendste toeristen zone in Thailand de Kao San Road. Het eerste wat je de denkt als je uit de airco bus stapt is, het is hier veels te heet! Na een paar voor geselecteerde hostels te hebben bekeken die allen wel iets mankeerde, van kakkerlakken open en bloot tot celletjes 2m2 met een matras en een ventilator zonder raam , besloot ik maar om mezelf te trakteren op een goed hotel. Het hotel had zelfs een zwembad !!! waar ik uiteindelijk niets eens gebruik van zou maken. Het enige wat ik wilde was om zo snel mogelijk uit die alles absoberende hitte te verdwijnen en mijn backpack ergens te dumpen zodat deze niet meer zo zou schuren over mijn schouders. Heb hier wel weer van geleerd om geen hemdjes te dragen als ik me met mijn tas verplaats J

Daar zat ik dan in avond op een stoel mijn haar te vlechten voor maar liefst zes euro met een zwetende cola in mijn hand totdat iemand mij aanspreekt. Om een lang verhaal kort te maken, Marcus, Zweed en volgende reisgenoot. De komende paar dagen in Bangkok verbleven waar ik niets bijzonders heb gezien om echt over te vertellen. Mijn leven speelde zich voornamelijk snachts af. Dit had twee redenen, omdat het overdag gewoon veels te warm was en omdat je snachts toch niet kon slapen vanwege de vele herrie van alle barretjes en discotheken op de Kao San. Marcus en ik besloten om een kamer te delen en zo was het dus dat ik van mijn niet normale backpackers achtige kamer naar een meer normale kamer verhuisden voor zo een 3 euro per nacht.

Nou alles was dus goed en wel nog de Champions league wedstrijden live gekeken om 1 uur snachts en heel veel gelachen met mensen over de hele wereld. Kortom het was goed te doen, totdat de rellen uitbraken. De straat parralel aan de Kao San was de straat waar de roden (demonstranten die willen dat de regering nieuwe verkiezingen gaat houden omdat de huidige regering zo schijnt door militaire toedoen aan de macht is gekomen) hun basis kamp hadden. Een basiskamp bestaande uit een hoofdstraat die van zuid naar noord volledig was afgesloten door ze en waar ze allen verzamelden. Rood alom. De dag dat de rellen uitbraken was de dag dus dat de militie besloot dat het niet zo langer door kon gaan en de straat wilde vrij maken. Dit ging gepaard met vechtpartijen met M.E. aan de ene kant en de roden aan de andere kant. Er vloog van alles door de lucht tussen de beide kampen van traangas tot flessen stokken en nog veel meer... Daar zit je dan in je hostel 50m van alle trammelant naar beelden op de tv kijken van rellen die om de hoek gebeuren. Letterlijk!! Als je uit het raam keek zag je alleen maar mensen heen en weer rennen burgers van het gebied vandaan de roden naar het gebied toe.

In de avond was het afgekoeld en de roden hadden nog steeds de weg in handen maar tegen welke prijs. Marcus en ik zijn wezen kijken en de schade was enorm. Overal bloed, glas, gecrashte auto's waarmee ze de barriere opgericht door de militairen probeerde omver te werpen en heel veel mensen die allemaal geshockeerd waren en als zombies heen en weer liepen. Kao San was uitgestorven de dag erna aangezien iedereen die daar verbleef weg is gevlucht. We zouden een vriend van Marcus ontmoetten een Japanner genaamd Ken, maar die kon het gebied niet bereiken per taxi. Dus de dag erna wanneer we hem hadden gevonden besloten we om met z'n drieen richting Pattaya te gaan. Bangkok was het niet meer.

Pattaya

Eenmaal aangekomen in Pattaya is het een compleet andere wereld. Daar aan de kust waar prostitutie het grootste en zichtbaarst is in heel Thailand. Iedereen kijkt verbaasd als ze hier rond lopen maar kennelijk zijn ze nooit in Amsterdam geweest. Pattaya heeft ook een ander gezicht eentje die niet iedereen te zien krijgt. Namelijk die van het strand, het duiken, het vissen en nog veel meer. Zo waren ik en Ken aan het lopen op de pier rond een uur of 11 en bleek dat vele locals daar rustig aan het vissen waren op inktvissen, we mochten het zelf ook proberen misschien hadden we meer geluk. We hadden met z'n drieen een appartementje gehuurd dat 2 minuten lopen was van het strand, 5 minuten als je de ladyboys wilden omzeilen die als een barierre voor je gaan staan als je alleen maar aankomt lopen. Op een gegeven moment toch maar duidelijk gemaakt dat we hier niet echt voor dat soort dingen waren gekomen maar voor onze rust, weet nog steeds niet of ze ons geloofden of niet maar we hoefden geen 5 min. meer te lopen naar het strand ;) Na vijf dagen zon, zee, strand en vertier begon Bangkok weer te kriebelen. Wat opviel was dat heel veel mensen die ook in BKK wonen naar Pataya waren gevlucht. BKK was snel gedaan we waren daar een dag en Ken en ik wilden terug naar het strand, BKK en de Kao San waren leeg en saai. Dus de volgende dag Marcus achtergelaten in BKK, want die had daar iemand leren kennen en wilde niet mee, en de eerste de beste bus terug gepakt.

We hadden geen beter moment kunnen uitkiezen om daar te zijn want het Songkram festival zou beginnen, en er is geen betere plaats om dit te vieren dan Pattaya. Het Songkram festival is een festival ter ere van de lente. Dit wordt in Thailand uitbundig gevierd overal door iedereen met water nat te maken als symbool voor groei. Ken en ik hadden waterpistolen gekocht en het feest kon beginnen. Je moet je voorstellen een hele stad die uitbundig dit feest aan het vieren is, een soort van koninginnedag maar dan zonder de uitmarkt. Iedereen is voorzien van een waterpistool of een emmer waarmee ze water uit een groot vat halen en vervolgens over je heen lozen. Het is gewoon een groot feest. Niet geschikt voor Nederland aangezien het daar veels te koud is. En je kan je niet op straat laten zien zonder nat te worden. Er rijden verschillende motoren met zijspan rond, gevuld met ijsblokken. Deze enorme ijsblokken kan je kopen en in je vat deponeren zodat je mensen kan natspuiten met ijskoud water. Je moet er maar opkomen, maar dat is dus wat Ken ik hebben gedaan. We zijn ergens gestopt bij een kapperszaak en van daaruit hebben we ons de hele dag vermaakt door te feesten en iedereen nat te spuiten met ijskoud water.

Het festival duurt twee dagen en de tweede dag is soortgelijk aan de eerste dag. Het enige grote verschil is dat op de tweede dag het feest zich niet in de stad bevindt maar aan het strand met enorme podia's overal waar lokaal en internationale muziek wordt gedraaid en allerlei artiesten optreden. En iedereen wordt besmeurd met talkpowder (ben even vergeten waarom) en wordt natgespoten door waterpistolen of door een enorm kanon van een van de podia. Een supergroot feest met schuimparty's en van alles wat. Heel leuk om mee te maken. Ben wel mijn telefoon kwijtgeraakt ergens maar dat mocht de pret niet bederven. Dit feest ging dan ook door tot in de late uurtjes en Ken en ik waren de volgende dag en de dagen daarop dan ook helemaal brak.

Na een paar dagen moest Ken weer terug naar huis zijn vakantie was helaas van korte duur. Ik reed met hem mee terug naar Bangkok van waaruit hij het vliegtuig zou pakken. Marcus was nog steeds in BKK en na een paar dagen op de Kao San waar alles weer normaal was en toeristen waren terug gekeerd werd het weer tijd om te vertrekken. Ohja nog wel naar een bioscoop gegaan hier in BKK omdat het zo mega zou zijn. Voor mijn doen is de Pathe beter. Bleek later dat het gebied, het zobefaamde MBK center, waar we de film hadden bekeken (brooklyn's finest ) het nieuwe teratorium was van de roden. Militairen en roden alom. Tijd om hier weg te gaan en niet meer terug te komen voorlopig.

Ko Pang Nan

Op de Kao San een duitser ontmoet die richting het zuiden zou reizen om naar Koh Sok te gaan. Een van de jungle's die Thailand rijk is. Alleen is er in deze jungle een enorm meer te vinden dat het bekijken waard is. Aangezien ik BKK niet meer kon zien besloot ik om met hem deze reis aan te gaan. We vertrokken in de avond richting Koh Pang Nan. Dit scheelde weer een overnachting. Veel van de ferries richting Koh Pang Nan, wat een eiland is, vertrekken in de ochtend. Afgezet met de bus en opgepikt door een taxi die daar op toeristen stond te wachten om af te zetten. Na gevraagd te hebben of de taxi ons naar de haven zou brengen, ingestapt. Bleek dat deze ons alleen naar het stadje een paar km verderop had gebracht. Tegen de tijd dat we hier achter waren gekomen was iedereen natuurlijk al gevlogen. Wees op je hoede voor oplichters. Het is jammer dat het weer zou moet gaan. Uiteindelijk een echte taxi gevonden die ons voor nog geen 2 euro naar de haven had gebracht.

Daar op de ferry gestapt naar het feest eiland. Nadat je uit de boot stapt moet je eerst het leger van oplichters verslaan voordat je verder kan. Er staan zo een 100 mensen te schreeuwen om je, of ze je wellicht kunnen assisteren met iets. Assisteren me reet tegen een bonus die ik mag betalen, nee doe alles lekker zelf en heb daar niemand bij nodig, zoek het wel uit al kost het me de hele dag.

Na 15 minuten te hebben gelopen besloten Nico en ik brommers te huren om naar de bungalow te rijden waar we zouden verblijven. De rit er naartoe was hel op schakel brommertjes die om de haverklap uitvielen of waarvan de ketting eraf valt. Nooit meer!!! Eenmaal daar aangekomen is het een grote vredige eden en de rit meer dan waard. Je zit in je eigen baai met helder blauw water en witte stranden. In een bungalowtje met hangmat dat uitkijkt op al dit moois. Schitterend. Zo mooi dat je er eigenlijk niet weg wilt. We bleven voorlopig dan ook op deze plek. In de ochtend kan je de zon zien opkomen en reuze krabben bewonderen op de rotsen onder ons. De hele bungalow, die opgezet is door duitsers, is sfeervol en men kan hier dan ook gerust een paar weken vertoeven. Wat velen dan ook doen.

Wij moesten de brommers de dag erop terug brengen en aangezien ik geen schakelbrommer van die kwaliteit meer wilde berijden besloten we om een jeep te huren. We werden vergezeld door een andere duitser met toevallig dezelfde naam als Nico. Waardoor we de jeep voor een prikkie konden huren als we het door drieen deelden. Deze jeep was schitterend en we hebben dan ook flink gebruik gemaakt van de 4x4 daar dit ook echt nodig was op sommige stukken. Op een gegeven moment zijn we zelfs vast geraakt in de rivier nadat de locals ons zeiden dat het te doen moest zijn... Niet dus hahaha. Diezelfde locals hebben samen met ons uiteindelijk dan ook de jeep uit de rivier geduwd... Avontuur alom en krijg nog steeds een big smile op mijn gezicht alleen al als ik eraan denk. Sommige stukken ben je zo scheef aan het rijden dat het lijkt alsof de auto ieder moment kan omkiepen. Zoveel leuker en veiliger dan die verdomde schakelbrommers.

Het wordt het feest der feesten genoemd. Het volle maan feest op Koh Pang Nan eiland. Het hele strand wordt onder het oog van de maan omgetoverd tot een groot feest gebied. Waar zo een 30.000 mensen los kunnen gaan op de muziek die alle bars ter gehore brengen met super grote speakers over het hele strand. Wat opvallend is hieraan is dat de muziek onzichtbare muren creert op het strand voor de barren, waardoor je echt diverse area's krijgt met allen hun eigen muziek. Ook de buckets doen hier goede zaken. Iedereen kan lam worden voor een paar euro omdat zo een emmertje gevuld wordt met een fles drank en een blikje fris. Iedereen is dan ook dronken, stoned, aan de paddo's of alledrie tegelijk. Het hele strand ligt bezaaid met emmers, flessen en slippers heel veel slippers. Omdat mensen zo ver heen zijn springen ze met al hun hebben en houden de zee in of trotseren ze een 10 meter lang brandend springtouw. Met heel veel dramatische aflopen, de arme stakkers hahaha. Het was wel leuk om hiervan te hebben geproefd. De sfeer is echt heel super relaxed. Maar uiteindelijk is het niet echt mijn ding, iedereen is lam om je heen en ik loop daar rond met mijn nuchtere hoofd te kijken naar alles wat om me heen gebeurd. Het is een echte been there, done that kind of thing. Niet echt voor herhaling vatbaar wat mij betreft. In de ochtend, volgens mij was het rond zevenen, een van de duitsers nog kwijtgeraakt en besloten om met z'n tweeen richting huis te rijden, hij zou uiteindelijk om 12 uur aan komen zetten.

Uiteindelijk nog twee dagen op dit eiland verbleven en genoten van de trips die we met de jeep hebben gemaakt en m'n oord aan het strand. Daarna richting Koh Sok vertrokken met de nacht boot.

Koh Sok

De nachtboot klinkt veel belovend, maar is het echt niet. In een hele grote ruimte met een hoogte van anderhalve meter liggen allemaal matrassen naast elkaar. Dit is de nachtboot van Koh Pang Nan naar het vasteland, het dorpje Surat Thani. De boot doet er 6 uur over om de overkant te bereiken. Onze tickets bleken 2x te zijn verkocht waardoor men moest inschikken. Slapen zou er toch niet van komen. Eenmaal aangekomen op Surat Thani en het leger der duizend hozzelaars te hebben verslagen naar het lokale bus station gegaan. Onderweg daar naartoe kwamen we de bus tegen die we moesten hebben en zijn ingestapt. Op naar Koh Sok en 3 uur durende reis die onze chauffeur van hel in 2 uur wist te doen. Volgens mij was hij net achttien geworden ofzo, hij leek verdacht jong.

Daar tot mijn verbazing geen leger maar een heel vredig plaatsje aangetroffen. Gratis naar een hotel/bungalow/resort achtig iets gebracht. En als we daar niet wilden blijven was het ook geen probleem, we hoefden niets te betalen. Wow dit is het Thailand dat me bijstaat. Niet al die mensen overal die aan je trekken en wat van je willen. Uiteindelijk ingecheckt in een resort waar we ons eigen huisje hadden en de jungle ingedoken. Er zijn vele watervallen in de jungle maar de waterval 7km verderop schijnt de mooiste te zijn. Het duurde dan ook niet lang of we waren onderweg. Na een lange tocht van zo een twee uur over jungle grond, om of onder boomstammen heen, en vele bloedzuigers hadden we de waterval bereikt. Hier konden we dan eindelijk het jungle zweet van ons af wassen en heerlijk zwemmen en relaxen. Sommige afdalingen in de rivier vormen ideale plaatsen om in te zitten en je te wanen in je eigen prive jacuzzi, midden in de jungle, met niemand om je heen.

Na een uur of twee besloten we om terug te gaan, op de terugweg zagen we een bordje half afgebroken aan een boom getimmerd dat de waterval nog 500m verderop was hahaha, ach volgende keer. De tocht terug leek niet zo lang als de tocht erheen. Misschien is dit omdat je de weg al kent. Omdat we niet zoveel hadden geslapen zijn we na het eten eigenlijk direct in slaap gevallen.

De volgende dag zijn op zoek gegaan naar het befaamde meer. Na een fikse zoektocht in het dorp eindelijk een brommer aan de haak geslagen waarmee we richting het meer gingen. Deze rit door een van de mooiste landschappen van Thailand is een genot. Overal schieten kalksteen formaties als enorme bergen uit de grond en je waant je alweer miniscuul. Het is heerlijk om op een brommer te rijden door dit landschap omdat het een goede manier is om bruin te worden terwijl je wordt afgekoeld. Na heel veel gezoek en gevraag uiteindelijk bij het grote meer aangekomen. En het is inderdaad heel groot. Helaas konden we niet op een van de boten daar deze alleen in de ochtend varen. Dat mocht de pret uiteraard niet bederven en we sprongen, gek door de hitte en het lange zoeken, met onze hele hebben en houden dan ook in het verkoelende groene water.

Na het zwemmen begonnen we aan onze lange weg naar huis. Onderweg kwamen we een lokale markt tegen en zijn even gestopt. De markt had voornamelijk verse vis en fruit te koop. Daar ontstond dan ook het idee om voor het avond eten een kleine bbq te doen. Na de aanschaf van een hele tonijn, een stuk kip, een halve kilo garnalen en heel wat fruit waaronder mangosteen en rambutin zijn we terug gegaan. Oja onderweg nog een lekke band gekregen die voor een 2.5 euro 100m verderop was gerepareerd in een aantal seconden (compleet nieuwe achterband). Onderweg nog gestopt bij een orchideeen kwekerij voor een drankje.

Uiteindelijk aangekomen bij onze hut begon ik hout te sprokkelen voor ons kampvuurtje. Het kampvuurtje dat we niet aankregen. Ik zei tegen Nico dat ik nog wel een manier wist die ik in mongolie had geleerd. 5min later hadden we de brommer op z'n kop om de laatste restjes benzine die het ding nog had in een kommetje te krijgen. Met een gebroken spiegel als gevolg, die we bij het terugbrengen goed hadden gecamoufleerd we kregen zelfs korting vanwege de band... ja slecht... Het kampvuur was aan en de tonijn de garnalen en het fruit smaakten allen heerlijk. Een maaltijd die me nog lang zal heugen. We kregen nog gezelschap van twee amerikanen met een gitaar die hun kip wilden roosteren. De bbq ging nog door tot in de late uurtjes ook omdat de rook de muggen toch lekker weghield.

De dag erna besloten dat het tijd was om door te trekken. Voor mij betekende dit richting Maleisie omdat mijn visum nog twee dagen geldig was en voor Nico richting BKK om les te gaan geven. Bij het treinstation gedag gezegd. We kwamen aan om 17uur en mijn trein zo vertrekken om 3uur snachts. Hij had meer geluk en moest maar 3uurtjes wachten voor BKK. Rond een uur of drie kreeg te horen van een medewerker aldaar dat mijn trein was vertraagd en zou aankomen om 7uur maar de trein van 12uur was ook vertraagd en die zou nu aankomen. Zat ik daar dan, als ik de trein van 12 uur wilde nemen zou dit mij 4x de prijs kosten die ik al had betaald omdat dit een slaap trein zou zijn. Nou toch gedaan de batterij van mijn ds zou het namelijk niet redden tot 7 en nog veel belangrijker ik wilde niet te laat de grens over steken anders krijg je een boete van 220 euro wel te verstaan. Nou als dit een slaaptrein wordt genoemd weet ik het ook niet meer. Het is eerder de gratis massage trein. Je ligt daar in je bedje terwijl je hele lichaam trilt door het denderen van de trein. Het is dat ik heel erg moe was anders had ik nooit kunnen slapen in zo een trein.

Eenmaal aangekomen in Hat Yai moest ik overstappen naar een andere trein of bus om de grens aan te doen. Toch maar met een luxeminibusje de grens overgestoken. Hier verliep alles soepel en het eerste wat opvalt is dat alles wel en geordend is in Maleisie. Het busje bracht me tot aan de stoep van het hostel waar ik wilde wezen. Welkom Maleisie, Tot ziens Thailand.